~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ *.......μαρξιστικά κείμενα, σκέψεις, ιδέες,* kepeme@gmail.com ...*~~~~~~~~~~~~
Διαδικτυακό Αρχείο Μαρξιστών

"Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. Έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της Ε.Ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [Ο Δρόμος της Αριστεράς]

Νίκος Μπελογιάννης

..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη..................................... Νίκος Μπελογιάννης
~~~~~~~~~~~~~~


* 13 Αυγούστου 2015 * 222 Θλιβερά ανθρωπάκια ψήφισαν μέσα σε μια νύχτα το 3ο κατάπτυστο Μνημόνιο που είναι και ο θάνατος των Ελλήνων, τώρα ζητούν την ψήφο μας τους λέμε ΟΧΙ μέχρι το τέλος -

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

«Με απέραντη θλίψη και οδύνη, η ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ ανακοινώνει τον τραγικό θάνατο του συντρόφου μας Μανούσου Ριτζάκη, στις 15 Ιούλη 2017



"ΜΗΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙΣ!" (*)...
(Μικρή αναφορά στον αγωνιστή Μανούσο Ριτζάκη που έφυγε βίαια, άγρια και τόσο άδικα από τη ζωή στα 59 χρόνια του... 
-Δ.Τζ.)
~~~~~~~~~~~~
Στον αγώνα για το λαό μας από παιδί... Στον αντιχουντικό αγώνα από τα 14 χρόνια του και από το 1976 από τις γραμμές του Μ-Λ ΚΚΕ. Ο Μανούσος Ριτζάκης 59 ετών βρέθηκε δολοφονημένος το μεσημέρι του Σαββάτου 15 Ιουλίου στο Γέρακα Αττικής. Πλήρωσε με τη δική του ζωή ένα έγκλημα για το οποίο δεν είχε γνώση ή συμμετοχή. Οι εφημερίδες της περιοχής έγραψαν: ...."...αξιοπρεπής, σεμνός, φιλήσυχος, πράος, συμπαθής σε μεγάλο τμήμα της τοπικής κοινωνίας, είχε "χάσει" στην κυριολεξία τον εαυτό του, τον τελευταίο χρόνο από το "μεγάλο κακό" που βρήκε τον ίδιο και την οικογένειά του (**). Απέφευγε να εμφανίζεται σε δημόσιους χώρους και συχνά εκμυστηρευότανε σε ανθρώπους του στενού φιλικού περιβάλλοντός του "ότι η ζωή του ουσιαστικά έκλεισε τον κύκλο της". 

~~~~~~~~~~~

Σχετική ανακοίνωση για τον θάνατό του εξέδωσε η Κεντρική Επιτροπή του Μ-Λ ΚΚΕ του οποίου ήταν μέλος και υποψήφιος βουλευτής στα Χανιά το 2012 και το 2015:
«Με απέραντη θλίψη και οδύνη, η ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ ανακοινώνει τον τραγικό θάνατο του συντρόφου μας Μανούσου Ριτζάκη, στις 15 Ιούλη 2017.
- Ο σύντροφος Μανούσος Ριτζάκης γεννήθηκε το 1958, στα Χανιά. Σε πολύ μικρή ηλικία, ήρθε στην Αθήνα όπου δούλευε σε οικοδομές σπουδάζοντας παράλληλα σε νυχτερινό σχολείο. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 εργάστηκε σαν ιδιωτικός υπάλληλος.
- Στα δέκα τέσσερά του χρόνια, στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας, συνδέθηκε με το κομμουνιστικό, μαρξιστικό- λενινιστικό κίνημα. Στον πρώτο πυρήνα του μαθητικού τμήματος της ΠΠΣΠ το 1974, μέλος της ΠΜΣΠ λίγο αργότερα, των εργατικών παρατάξεων της ΠΕΣΠ και της ΕΡΓΑΠ.
- Μέλος του Μ-Λ ΚΚΕ, από το 1976, υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του, με αφοσίωση και ανιδιοτέλεια, τη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης, της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, μέσα από τις γραμμές του κόμματός μας, του Μ-ΛΚΚΕ.
- Εκτός από την συνδικαλιστική του δράση στο σωματείο των οικοδόμων της Αθήνας και αργότερα στο σωματείο των ιδιωτικών υπαλλήλων και στην τοπική κοινωνία του Γέρακα, ήταν υποψήφιος των εκλογικών συνδυασμών του Μ-Λ ΚΚΕ από το 1989 και μετά.
- Στις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, το 2012 και το 2015, ήταν υποψήφιος στον τόπο καταγωγής του, την εκλογική περιφέρεια του νομού Χανίων, με την Εκλογική Συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) – Μ-Λ ΚΚΕ.
- Βοήθησε επίσης, με τη συμμετοχή και την προσφορά του, στην παρουσία και τη δράση της ΛΑ-ΑΑΣ (Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία), ιδίως στα Βόρεια της Αθήνας.
- Ο σύντροφός μας Μανούσος, που έφυγε με τον πιο βίαιο, βάναυσο και άδικο τρόπο, ήταν ένας λαϊκός αγωνιστής που σε όλη του τη ζωή πάλεψε για την αλήθεια, το δίκιο, την κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, για τα μεγάλα ιδανικά του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό ακριβώς κάνει το χαμό του διπλά τραγικό και οδυνηρό.
- Το σύντροφο Μανούσο θα τον θυμόμαστε πάντα . Θα θυμόμαστε τη σεμνή, ευγενική φυσιογνωμία του, το όμορφο χαμόγελό του. Ευπροσήγορος, τίμιος και ειλικρινής, μαχητικός αγωνιστής, ήταν αγαπητός σε συντρόφους, φίλους, συναδέλφους, γείτονες.
- Θα είναι παρών στην υπόσχεση που του δίνουμε για τη συνέχιση του αγώνα για τα υψηλά ιδανικά που υπηρέτησε αδιάκοπα επί 43 χρόνια.
- Τα θερμά μας συλλυπητήρια στη γυναίκα του, Δήμητρα, στα παιδιά του, Ιωσήφ και Ηλία, στα αδέλφια του και όλους τους συγγενείς του.
Σύντροφε Μανούσο, θα είσαι πάντα μαζί μας. Καλό σου ταξίδι».

~~~~~~~~~~~~~ 

*Ο φίλος Ηλίας Λογοθέτης από την Κάρπαθο, έγραψε για τον Μανούσο τη Δευτέρα:
"Τα "νέα" που δεν ήθελα να μάθω...
Μέρες άκουγα για το άγριο έγκλημα στον Γέρακα. Για την εν ψυχρώ δολοφονία 59 χρονου.
Που να φανταστώ ότι σκότωσαν τον Μανούσο, τον πρώτο σύντροφο που γνώρισα στα γραφεία της * ΟΜΛΕ Γενάρη του '75! Τον πιτσιρικά που τον φώναζα "γείτονα" αφού γειτονεύει η Κάρπαθος με την Κρήτη! Τον πιτσιρικά που μου φώναζε να μην υπογράψω στο Αστυνομικό τμήμα όταν μας έπιασαν για αφισοκόλληση την άνοιξη του ίδιου χρόνου, και με ειρωνευόταν ο μπάτσος ότι κάνω ότι μου λέει ο πιτσιρίκος! Και εγώ απαντούσα: 
" Έχει αγώνες στη πλάτη του ο μικρός"! ... και ξερενόμαστε στα γέλια όλη νύχτα με την "πλάτη" του μικρού, μέχρι να ξημερώσει και να πάμε αυτόφορο. 
Πέρασαν τόσα χρόνια για να μάθω νέα σου ρε "σύντροφε γείτονα" Μανούσο Ριτζάκη. Τα πιο τραγικά που μπορούσα να μάθω...
* (Σημ. Γραφεία του Λαϊκού Δρόμου, ΠΠΣΠ, ΠΕΣΠ ΠΜΣΠ όπως μου θύμισε ο σ. Fotis Protonotarios)"

~~~~~~~~

** Ο Μανούσος -όπως όλοι τον γνώριζαν στην περιοχή του Γέρακα- ζούσε από τον Μάιο του 2016 το προσωπικό του δράμα. Ο μεγάλος γιος του, 22 ετών, συνελήφθη πέρυσι, με την κατηγορία της δολοφονίας του 21χρονου Θόδωρου Γαλαζούλα από τα Γλυκά Νερά. Η σορός του νέου είχε βρεθεί σε ημιαποσύνθεση σε ερημική περιοχή της Πεντέλης.
~~~~~~~~~~~~~
Για το σύντροφο Μανούσο από τους συντρόφους του Μ-Λ ΚΚΕ
"Ζούμε σε μια εποχή που λυσσομανάει η αντιδραστική προπαγάνδα, με την αμαύρωση, τη συκοφαντία και τη σπίλωση των αγωνιστών.
Αυτό ξαναβγάζουν τώρα, κάποιοι, μ’ αφορμή τον τραγικό θάνατο του Μανούσου Ριτζάκη, ώστε να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων στους αγωνιστές και τα κοινωνικά κινήματα.
Προσπαθούν να συνδέσουν το σ. Μανούσο με υπόγειες και σκοτεινές διαδρομές και με λαβυρίνθους του υποκόσμου και του περιθωρίου.
Αλλά η ζωή του σ. Μανούσου τους διαψεύδει ολοκάθαρα. 45 χρόνια μαχητής, αγωνιστής, στενά δεμένος με τους εργαζόμενους και τα προβλήματά τους. Στο σωματείο του και στο δρόμο, στο Κόμμα του και την απεργία. Ταπεινός, γελαστός, κοινωνικός. Όρθιος και ορθούμενος βαδίζοντας με τους εργαζόμενους και με τη σκέψη σε μια κοινωνία ανθρωπινότερη.
Η ζωή και η δράση του σ. Μανούσου περιγελά κατάμουτρα όσους συκοφαντούν αυτόν, τη ζωή του, το κίνημα και το κόμμα που τον γαλούχησε. Οι ορίζοντες και οι πράξεις του σ. Μανούσου είναι πολύ μεγάλες για να χωρέσουν στις διαβολές και τη μετά θάνατο λάσπη.
Όλοι εμείς, που γνωρίσαμε από κοντά τον εργάτη Μανούσο, τον άνθρωπο Μανούσο και το σύντροφο Μανούσο, δεν θ’ αφήσουμε στην ανθρωποφάγα χωματερή να σπιλώσει μισό αιώνα καθαρής και τίμιας διαδρομής, και ένα ολάκερο κίνημα με φωτεινή διαδρομή και φωτεινότερο πρόσωπο.
Δεν θα το επιτρέψουμε!"

_____________
Σχετικά:
> H Ένωση Συλλόγων Γονέων Παλλήνης για τον Μανούσο 
> Για την κηδεία του Μανούσου
> Βρέθηκε δολοφονημένος εντός του αυτοκινήτου του, στο Γέρακα, ο 59χρονος Μανούσος Ριτζάκης.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Σαν σήμερα το 1955 η θρυλική απόδραση 27 κομμουνιστών απ' τις φυλακές των Βούρλων


Σαν σήμερα το 1955 η θρυλική απόδραση 
27 κομμουνιστών απ' τις φυλακές των Βούρλων

Στην φωτογραφία βλέπουμε το πρωτοσέλιδο με το οποίο κυκλοφορούσε η «Ακρόπολις» σαν σήμερα το 1955. Αναφερόταν στην θρυλική απόδραση των 27 κομμουνιστών από τις φυλακές των Βούρλων.
Από το βιβλίο του Δημήτρη Γκιώνη «Οι μεγάλες αποδράσεις» αντιγράφουμε:
«Στις φυλακές Βούρλων – Δραπετσώνας κρατούταν την εποχή εκείνη μεγάλος αριθμός πολιτικών και ποινικών κρατουμένων. Οι φυλακές εκείνες ήταν μέχρι την γερμανική κατοχή πασίγνωστος οίκος ανοχής, Και υπήρξε εποχή που φιλοξενούσε πάνω από 150 γυναίκες! Ηταν στην πλειοψηφία τους Μικρασιάτισσες που είχαν καταφύγει στην Ελλάδα με την καταστροφή και που οι "προστάτες" που τις μάζεψαν τις έριξαν στα Βούρλα. Ο χώρος που χτίστηκαν οι μοντέρνοι για την εποχή "ναοί της Αφροδίτης" άνηκε στην οικογένεια του μετέπειτα υπουργού και πρωθυπουργού Πιπινέλη.
Οι Ιταλοί και Γερμανοί τον μετέτρεψαν σε φυλακές για τους αγωνιστές της Αντίστασης και μετά την αποχώρησή τους τον παρέλαβαν οι ελληνικές αρχές για τις δικές τους ανάγκες».
(Ολο το βιβλίο υπάρχει στο μπλοκ του «Οικοδόμου»)
Και από τον «Ριζοσπάστη» αντιγράφουμε λεπτομέρειες γ’ αυτήν την απόδραση:
...
Η μεγάλη απόδραση των Βούρλων
>| Στις 17 του Ιούλη 1955 μίλησε η αδάμαστη ψυχή των κομμουνιστών. Είκοσι επτά βαρυποινίτες σύντροφοι, φορώντας στραβά το καπελάκι τους, μέρα μεσημέρι, δραπέτευσαν από τις φυλακές των Βούρλων στον Πειραιά, πραγματοποιώντας την πιο μεγάλη, την πιο συναρπαστική, την πιο μυθιστορηματική απόδραση όλων των εποχών στην Ελλάδα. Οι φυλακές των Βούρλων ήταν υψίστης ασφαλείας και πολύ καλά φρουρούμενες.
Ολη η ιστορία της επιχείρησης κράτησε περίπου 4,5 μήνες κι έγινε κάτω από τραγικά δύσκολες συνθήκες κινδύνου με μαθηματική ακρίβεια και μυστικότητα.
Ηταν ένα μεγάλο κατόρθωμα. Μια κινηματογραφική απόδραση με πολύ σασπένς, αρκετά στοιχεία θρίλερ και πολύ μεγαλύτερης αγωνίας, όπως θα 'λεγε κάποιος φίλος του κινηματογράφου. Τέλεια μελετημένο, με υψηλή πιστότητα και γνώση, ολοκληρωμένες τεχνικές προδιαγραφές, βασισμένες πάνω σ' ένα καλοστημένο σενάριο που υλοποιήθηκε παραδειγματικά.
Οι φυλακισμένοι έσκαψαν μια σήραγγα μήκους 17,5 περίπου μέτρων, την υποστύλωσαν με κάθε τεχνική επάρκεια και την ηλεκτροφώτισαν. Εξαφάνισαν με εκπληκτική επιτυχία τα δημιουργηθέντα μπάζα, βγήκαν στο σημείο που είχαν προγραμματίσει και μην τους είδατε!
Προμηθεύτηκαν ένα μπικούνι κι ένα σφυρί και η σήραγγα ξεκίνησε από το κελί Νο 13, προχώρησε κάτω από την οδό Δογάνης και κατέληξε στο λουτρό ενός εργοστασίου λουλακιού που βρισκότανε ακριβώς απέναντι.
Τις απαραίτητες μετρήσεις και πληροφορίες τις έδωσαν οι αρραβωνιαστικιές δύο κρατουμένων συντρόφων. Το σχέδιο ξεκίνησε από το σκάψιμο ενός λάκκου βάθους δύο μέτρων, κοντά στον εξωτερικό τοίχο του κελιού.
Μετά συνεχίστηκε με τη διάνοιξη της σήραγγας και μια ορισμένη κλίση προς τα πάνω, ώστε να συναντήσει το κατάλληλο σημείο, να βρεθούν μέσα στο λουτρό του εργοστασίου.
Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα ήταν η εξαφάνιση των μπαζών, μέσα σε έναν τσιμεντοκρατούμενο χώρο. Εδωσαν στο χώμα και στις πέτρες την κωδική ονομασία «ζάχαρη» και «πατάτες», για να μη γίνουν αντιληπτοί. Και διακινούνταν η μεν «ζάχαρη» στον αγωγό της αποχέτευσης κι εξαφανιζόταν με μπόλικο νερό. Οι δε «πατάτες» πήγαιναν στις γλάστρες και στα παρτέρια των λουλουδιών και σ' ένα σκουπιδότοπο. Πάντα υπήρχε ο φόβος και ο κίνδυνος της αποκάλυψης.
Δεύτερο μεγάλο πρόβλημα ήταν ο εξαερισμός της σήραγγας. Κάποια στιγμή κινδύνεψε να πεθάνει ένας κρατούμενος, την ώρα που έσκαβε, από έλλειψη οξυγόνου. Επινόησαν και κατασκεύασαν αυτοσχέδιο ανεμιστήρα.
Αλλο πρόβλημα ήταν ο κίνδυνος να υποχωρήσουν τα χώματα της οδού Δογάνης από το πέρασμα των φορτηγών.
Ετσι αναγκάστηκαν να υποστυλώσουν τη σήραγγα με ξυλεία που κατάφεραν να εξασφαλίσουν από παλιά κουφώματα. Δεν έλειψαν διάφορα μικροεπεισόδια, αλλά στο τέλος όλα πήγανε καλά!
Ηαπόδραση συγκλόνισε την Ελλάδα. Οι αρχές ασφαλείας έστησαν μπλόκα στους δρόμους και επικήρυξαν τους δραπέτες, χωρίς φυσικά κανένα αποτέλεσμα.
...
Σήμερα, ύστερα από 48 χρόνια, (σ.σ. το δημοσίευμα είναι του 2003) μπορούμε να πούμε πως οι κομμουνιστές όταν θέλουν μπορούν και τα καταφέρνουν. Η απόδραση των Βούρλων αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
...
Δείτε επίσης: "Ανδρέας Μπαρτζώκας: Πώς αποδράσαμε από τα Βούρλα [BINTEO]"
...
(από το "Βαθύ Κόκκινο")

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα... «Είμαι από εκείνους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να για να υπερασπιστούν τις αλήθειες τους»

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης
ΡΕΘΥΜΝΟ


Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα...
«Είμαι από εκείνους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να για να υπερασπιστούν τις αλήθειες τους» (από γράμμα του Τσε Γκεβάρα στους γονείς του).


Γράφει ο Γεράσιμος Χολέβας // Στον "Ημεροδρόμο"
Σαν σήμερα, 14 Ιουνίου, το 1928 γεννήθηκε ο κομμουνιστής επαναστάτης Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, στο Ροσάριο της Αργεντινής. Η φράση που μόλις διαβάσατε (ή κάποια παραλλαγή της) γράφεται κάθε χρόνο, στις 14 Ιουνίου, αν και, όπως είναι γνωστό, υπάρχει μια ιστορία γύρω από την ημερομηνία γέννησης του Τσε Γκεβάρα, η οποία τοποθετείται, με βάση ορισμένες μαρτυρίες, ένα μήνα νωρίτερα.
Τα στοιχεία για τη ζωή του Τσε δημοσιεύονται και διαβάζονται διαρκώς, όχι μόνο στην Κούβα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Το πρόσωπο του παραμένει σύμβολο σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, σπίτια σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Παράλληλα, η γνωστή φωτογραφία του Τσε κι ό,τι αυτή συμβολίζει έχει γίνει αντικείμενο εμπορευματοποίησης (καμπάνιες επιχειρήσεων κ.α), ακόμα και σπίλευσης.

Πολιτικά πρόσωπα ή άλλα δημόσια πρόσωπα, που καμία σχέση δεν έχουν με την ιδεολογική πορεία του Γκεβάρα, επιδιώκουν απεγνωσμένα να πάρουν λίγο από τη λάμψη του, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για ένα επαναστάτη διαφορετικό από άλλους κομμουνιστές. Όλα αυτά, βέβαια, μετά τον θάνατο του Τσε, διότι όταν ήταν ζωντανός οι πολιτικοί πρόγονοι των σημερινών «θαυμαστών» του, «απλά» τον δολοφόνησαν! Είχαν κι έχουν τον φόβο του οι (κάθε είδους) εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης, γιατί ο Γκεβάρα στη σύντομη του ζωή πάλεψε, πολέμησε, ενέπνευσε κι εμπνέει.

Έχουμε, ειλικρινά, βαρεθεί τα αφιερώματα για τον «άλλον» Τσε, δηλαδή τον Γκεβάρα χωρίς τα επαναστατικά και κομμουνιστικά του χαρακτηριστικά. Γνωστή κι αυτή η τακτική: Αφαιρούμε από ένα πρόσωπο, που πέρασε στην ιστορία, ό,τι δεν μας αρέσει και διαμορφώνουμε μια άλλη όψη του. Αυτό εξυπηρετεί πλήρως την παραχάραξη της Ιστορίας, μια «δραστηριότητα», η οποία, τουλάχιστον τις δύο τελευταίες δεκαετίες, είναι το «χόμπι» πολλών διανοητών, με την πρόφαση της «διαφορετικής ματιάς».

Βίντεο:

Αντί μιας αναφοράς σε βιογραφικά στοιχεία και φράσεις του Τσε Γκεβάρα θα παρακινήσουμε για κάτι: Ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να διαβάσουμε ή να ξαναδιαβάσουμε ποιός ήταν ο Κομαντάντε. Ας διαβάσουμε τα κείμενα του. Ας μην είναι φέτος ένα «μνημόσυνο» για τη μέρα γέννησης του. Οι συνθήκες το «ευνοούν». Όπου και να κοιτάξει κανείς γύρω του αντιλαμβάνεται πως, στις μέρες μας, οι άθλιοι που ο Τσε πολέμησε, με τ’ όπλο ή και χωρίς αυτό, υπάρχουν ακόμα και κυριαρχούν, σμπαραλιάζοντας ανθρώπινες ζωές.

Εάν διαβάσει κανείς τα κείμενα ή ακούσει ομιλίες του Τσε Γκεβάρα θα αντιληφθεί πως ο επρόκειτο για έναν ολοκληρωμένο επαναστάτη, που συνδύασε μυαλό, γνώση και συναίσθημα, επιτυγχάνοντας ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα. Συγκρούστηκε και αμφισβήτησε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του και απέδειξε το ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που θέλουν ορισμένοι: Ο Τσε δεν ήταν «υπεράνθρωπος», ήταν άνθρωπος, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Τον Γκεβάρα δεν μπορούμε να τον κοιτάμε «από μακριά». Εάν ασχολήθει κανείς, έστω και λίγο, με τη ζωή του θα καταλάβει πως κάτι τέτοιο το απεχθανόταν. Η ρεαλιστική προσέγγιση του θα αναδείξει το μεγαλείο της ύπαρξης του ιστορικού (πια) προσώπου του Τσε. Ο Γκεβάρα, από μικρή ηλικία, οργίστηκε με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, δεν άντεχε τη βαρβαρότητα. Με αυτό το «δόγμα» έζησε. Δεν έμεινε, όμως, στα λόγια κι έκανε μια αδιαμφισβήτητη επιλογή: Να πολεμήσει τη βαρβαρότητα ως κομμουνιστής. –

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Τσε Γκεβάρα. Ο λόγος δικός του :

«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός γερου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων.

Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεραστία. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας. Πριν μερικά χρόνια διάβαζα ένα δοκίμιο του Παπινι, όπου ο ήρωας του, ο Γκογκ, αγοράζει μια δημοκρατία και λέει πως σκέπτεται να έχει πρόεδρο, βουλή, στρατο και αισθάνεται άρχοντας, ενώ στην πραγματικότητα έχει αγοράσει το αρχοντιλίκι. Αυτή η καρικατούρα είναι απόλυτα ακριβής: υπάρχουν δημοκρατίες που έχουν όλα τα τυπικά στοιχεία για να είναι τέτοιες και που στην πραγματικότητα εξαρτώνται από την θέληση της πανταχού παρούσας Εταιρίας Φρούτων, από την Standard Oil ή από ένα μονοπώλιο πετρελαίων κι άλλες πάλι από τον βασιλιά του κασσίτερου ή από τους μεγαλέμπορους των καφέδων (και δεν δίνω ’δω παρά αμερικανικά παραδείγματα, για να μη μιλήσουμε για την Αφρική ή την Ασία). Με αλλά λόγια η πολιτική κυριαρχία είναι ένας όρος που δεν πρέπει να προσπαθούμε να εξηγήσουμε με επιφανειακούς ορισμούς. Πρέπει να εμβαθύνουμε περισσότερο και να ερευνούμε τις ρίζες. Όλες οι συνθήκες, όλοι οι κώδικες των νομών επιβεβαιώνουν ότι η εθνική πολιτική κυριαρχία είναι μια ιδέα αδιαχώριστη από την έννοια του κυρίαρχου Κράτους, του μοντέρνου Κράτους.

Αν δεν συνέβαινε αυτό, ορισμένες δυνάμεις δεν θα αισθάνονταν την υποχρέωση να αποκαλούν τις αποικίες τους ελευθέρα συνεταιρικά Κράτη προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να καμουφλάρουν την αποικιοποίηση με άλλους όρους. Το εσωτερικό καθεστώς του κάθε λαού που του επιτρέπει να εξασκεί την εξουσία του περισσότερο ή λιγότερο απόλυτα, είναι ένα θέμα που πρέπει να ρυθμίζεται απ’ αυτόν τον ίδιο το λαό. Αλλά εθνική κυριαρχία, κατ’ αρχήν, εξασφαλίζει σε μια χώρα το δικαίωμα να αρνείται οποιαδήποτε επέμβαση που θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη της, καθώς και το δικαίωμα να διαλέγει τον τρόπο της διακυβέρνησης που της ταιριάζει καλύτερα. Αυτό εξαρτάται από τη θέληση της και ο λαός της είναι ο μόνος που μπορεί ν’ αποφασίσει αν μια κυβέρνηση πρέπει ή όχι να αλλάξει. Άρα όλες αυτές οι αρχές περί πολιτικής και εθνικής ισχύος δεν είναι παρά κούφια λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από οικονομική ανεξαρτησία.

Είπαμε στην αρχή ότι η πολιτική κυριαρχία και οικονομική ανεξαρτησία συμβαδίζουν. Μια χώρα που δεν έχει δική της οικονομία και στην οποία εισβάλλουν ξένα κεφαλαία δεν μπορεί να ξεφύγει από την κηδεμονία της χώρας απ’ όπου εξαρτάται. Και επί πλέον δεν μπορεί να επιβάλει τη θέληση της, αν βρεθεί σε αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας που την εξουσιάζει οικονομικά. Αυτό δεν είναι ακόμη πολύ ξεκάθαρο για τους Κουβανέζους και πρέπει να επιμείνω κι άλλο στο θέμα.
Οι βάσεις της πολιτικής κυριαρχίας που θεμελιώσαμε την 1η του Γενάρη του 1959 δεν θα σταθεροποιηθούν απόλυτα παρά μόνον όταν θα έχουμε επιτύχει μιαν απόλυτη οικονομική ανεξαρτησία. Και μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, αν κάθε μέρα λαμβάνουμε κι ένα μέτρο που εξασφαλίζει την οικονομική μας ανεξαρτησία. Αν τα κυβερνητικά μέτρα διακόψουν αυτή την πρόοδο ή κάνουν έστω κι ένα βήμα προς τα πίσω, όλα χάνονται και ξαναγυρίζουμε αμετάκλητα στο σύστημα της αποικιοποίησης λίγο πολύ συγκαλυμμένα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας και της κάθε κοινωνικής στιγμής». Εκτενές απόσπασμα από ομιλία του Τσε που μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο στις 20 Μαρτίου 1960, στο πλαίσιο των εκπομπών «Λαϊκό Πανεπιστήμιο» 

(Τσε Γκεβάρα, Άπαντα, τόμος 4 -Πολιτικά κείμενα Α , σ.22 -σ.24, Εκδόσεις Καρανάση).

______________
http://www.imerodromos.gr/comandante/

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Πάνος Τζαβέλας - Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή.flv





Καλημέρα σας, για τις εφησυχασμένες συνειδήσεις, που όλα βαίνουν καλώς.... σε μια εποχή ισοπέδωσης των πάντων..... ο κυρ-Παντελής μας έρχεται από τα παλιά..... να μας ταρακουνήσει λίγο από τον ύπνο του δικαίου..... για ακούστε τον λίγο....

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην καπηλεία της μνήμης και των αγώνων του Νίκου Τεμπονέρα

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην καπηλεία της μνήμης και των αγώνων του Νίκου Τεμπονέρα

Ο Τεμπονέρας ΖΕΙ, γιατί είναι σύμβολο του αγώνα για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των καταπιεσμένων

Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα ενάντια στα μνημόνια, την διάλυση του παραγωγικού ιστού και των κοινωνικών δομών-υποδομών, της παιδείας, της υγείας, της περίθαλψης, της ασφάλισης, ενάντια στο ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και τις ιδιωτικοποιήσεις όλων των αεροδρομίων, των λιμανιών, των τρένων, του ηλεκτρικού ρεύματος, ενάντια στην «αξιοποίηση» των τελευταίων χώρων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν χώρους πρασίνου και στοιχειώδους αναψυχής για το λεκανοπέδιο, όπως το Ελληνικό και πρόσφατα το Γουδή, που παραβαίνοντας τους περιβαλλοντολογικούς νόμους δίνουν τώρα για την κατασκευή γηπέδου. Στον αγώνα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή, μέσα στην πάλη να βρουν οι πρόσφυγες ένα απάγκιο και να έχουν δικαιώματα.
Ο Τεμπονέρας δεν ζει στους διαδρόμους της μνημονιακής διαχείρισης και στα Υπουργεία των συνεργατών του Γερμανικού ιμπεριαλισμού, των τραπεζών και των πολυεθνικών, δεν ζει στα παζάρια της νέας κρατικής ιντελιγκέντσιας με τους πλασιέ της διεθνούς αγυρτείας και του νεοφιλελεύθερου παραλογισμού, εκεί που επιμένουν στην μείωση μισθών και συντάξεων για να παίξουν την παραμονή τους στην εξουσία, εκεί που αυξάνουν την ένταση της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης των εργαζόμενων και της εργατικής τάξης και βαθαίνουν την πολυεξάρτηση από την Ε.Ε. και τα γεράκια του ΔΝΤ.
Ο Τεμπονέρας ζει, γιατί ζούσε από τα πρώτα δευτερόλεπτα που οι δολοφόνοι της ΝΔ επιτέθηκαν στο σχολικό συγκρότημα Βουδ στην Πάτρα για να σκοτώσουν, γιατί χιλιάδες λαού σε όλη την Ελλάδα αντέδρασαν και διεκδίκησαν το αυτονόητο ότι μπορείς να αγωνίζεσαι και να παλεύεις για Παιδεία και Ελευθερία, χωρίς να σε καταστέλλουν και να σε δολοφονούν, σε μια από τις μεγαλύτερες εξεγέρσεις λαού και νεολαίας που έζησε αυτή η χώρα.
Ο Τεμπονέρας ζει, γιατί αντιδρούσε κι ο ίδιος ως εκπαιδευτικός στις βίαιες αναδιαρθρώσεις και το πλαίσιο του δήθεν εκσυγχρονισμού στην εκπαίδευση, των κατσαπλιάδων του Μητσοτάκη, που μέσα σε 3 χρόνια επιχείρησαν την πρώτη μεγάλη φάση των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος, χωρίς την συναίνεση της κοινωνίας και των εργαζόμενων, αλλά με την πολιτική συναίνεση της επίσημης αριστεράς των Κύρκων και των Φλωράκηδων, που οι σημερινοί διαχειριστές της εξουσίας και οι «γνήσιοι αριστερά αντιπολιτευόμενοι», αποτελούν άξιους συνεχιστές.
Άλλωστε ο ίδιος το έκφρασε πολύ νωρίτερα από το 1985, όταν αποχώρησε από τον επίσημη αριστερά και το ΚΚΕ και εναντιώθηκε στην ήπια γραμμή απέναντι στις τότε πολιτικές λιτότητας και περικοπών που ξεκινούσε το ΠΑΣΟΚ.
Ο Τεμπονέρας δεν ζει εκεί που υπαινίσσονται οι κρατούντες, στις ταμπέλες των έργων και των σηράγγων που έχει χρυσοπληρώσει ο λαός, που ρίχνουν σκόνη στα μάτια για τα μέτρα του 4ου μνημονίου, που για να διανύσεις 200 χιλιόμετρα από Αθήνα-Πάτρα θα πληρώνεις πανάκριβα διόδια κι εκεί που εκατοντάδες σκοτώθηκαν στην άσφαλτο της κρατικής ανυπαρξίας.
Και κυρίως δεν ζει, γιατί δεν θέλησε ποτέ να ζήσει, εκεί που οι σφογγοκωλάριοι, οι τσανακογλείφτες κι οι παρατρεχάμενοι της κάθε εξουσίας ομονοούν με «σύνεση και νηφαλιότητα» ότι οι κοινωνικοί ανατρεπτικοί αγώνες είναι αδύνατοι, δεν ζει εκεί που η γραφειοκρατία κι ο υποταγμένος συνδικαλισμός ποιούν την νήσσα και παράγουν νεοφιλελεύθερη συναίνεση. Δεν ζει εκεί που δίνουν το παρών οι γιεσμέν της ντόπιας και της διεθνούς εξουσίας.
Ο Τεμπονέρας ζει κι ανήκει στην πρώτη γραμμή των αγώνων για λευτεριά και προκοπή, μαζί με τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς, τον αγωνιζόμενο λαό και κοινωνία.
Ο Τεμπονέρας ΖΕΙ, γιατί είναι σύμβολο του αγώνα για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των καταπιεσμένων και θα έρχεται πάντα στο προσκήνιο όταν οι ταξικές συγκρούσεις οξύνονται και στους δρόμους σπάει ο τρόμος των δυνάμεων καταστολής και των παρακρατικών συμμοριών.
Γ.Μ., φοιτητής του Μαθηματικού Πατρών τον Γενάρη του ΄91.
___________
(από http://pandiera.gr)